Δίκες απαγορευμένες για τον λαό.

 

Και η δίκη έγινε στα τυφλά. Κεκλεισμένων των θυρών. Χωρίς κάμερες και μικρόφωνα. Όταν η τεχνολογία οργίαζε από τότε. Δεν μάθαμε τίποτα. Ονοματεπώνυμα, γεγονότα, ιδιότητες, επαγγέλματα, διαλόγους, φάτσες, επιχειρήματα. Ότι θέλαν μας λέγαν.

Ενώ στην δίκη του Ανδρέα μας τα πετάξαν όλα στη μούρη, να μην μας ξεφύγει τίποτα. Μητσοτάκης και Κύρκος πρωταγωνιστές. Και από κοντά τσουβάλιασαν και τον Φλωράκη, που μετά το φύσαγε και δεν  κρύωνε το χουνέρι που του στήσανε. Ο Μητσοτάκης κατήγορος και εξυγηαντής του δημόσιου βίου!!! Έλα Χρηστέ και Παναγιά που λένε ολόσωστα και οι χριστιανοί.

Γιατί οι δίκες κύριοι φωστήρες, είναι πάντα διπλές!  Μια των δικαστών και μία των πολιτών, που αποφασίζουν την δική τους ετυμηγορία.

Κολοκοτρώνης και Βελουχιώτης.

 

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης με τον Άρη τον Βελουχιώτη είναι ένα και το αυτό! Σαν δυο σταγόνες  βροχής. Αδέρφια Αδιαχώριστα! Από την ίδια μάνα και τον ίδιο πατέρα. Από τα ίδια χώματα, από τα ίδια σπλάχνα.  Και οι δυο πολεμούσαν τους κοτζαμπάσηδες! Και οι δυο πολεμούσαν για την πατρίδα τους.

Να το χωνέψετε αυτό κάποιοι, για να ηρεμήσει το μυαλό σας. Όποιος το καταλάβει σώθηκε! Αλλιώς θα καταντήσετε απόβλητα και της κοινωνίας και της ιστορίας.

Όποιος δε, βγάζει τα μάτια του ενός βγάζει και τα μάτια του άλλου. Όποιοι βρωμίζουν τις προτομές των μεν, βρωμίζουν και τους τάφους των άλλων. Είναι οι ίδιοι κοτζαμπάσηδες παλιοί και νέοι, που το κάνουν με τα βλαστάρια τους. Οι ίδιοι ξενόδουλοι συνεργάτες των Τούρκων και των Γερμανών.  Από τις ίδιες σαπιοκοιλιές βγαλμένοι, που έλεγε ο Κολοκοτρώνης, από τα ίδια προσκυνημένα κεφάλια, που έλεγε ο Άρης.     

Ο Δρίτσας και η ελευθερία του λόγου

 

 

Ο Δρίτσας επανέλαβε μόνο, μια παλιά αλήθεια μεταπολιτευτική, που την έλεγε όλος ο κόσμος τότε κρυφά μεταξύ του, μην τον σακατέψουν στο ξύλο το λιγότερο, λόγω της τρομοκρατίας της δεξιάς.

Πράγματι η 17ν δεν έκανε ούτε μισή ενέργεια εναντίον του ελληνικού λαού. Αντίθετα τον υπερασπιζόταν με σθένος.

Όμως αυτή η λύση δεν είχε καμιά ελπίδα και προοπτική. Αυτή ήταν και η προσωπική και θεωρητική μου διαφορά με τέτοιες απελπισμένες ενέργειες. Γιαυτό και προέταξα την δημοψηφισματική δημοκρατία, μακριά από τους αντιπροσώπους και εκπροσώπους του καπιταλισμού και του κομουνισμού εξ ίσου, που δεν τηρούσαν την εντολή των πολιτών και εξαγοραζόντουσαν όλοι, όπως σήμερα σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ένωση, ως πρώτο και καλύτερο κορυφαίο μαζικό παράδειγμα παγκόσμια κοροϊδίας.

Το μέλλον των λαών ήταν πάντα μαζικό και συλλογικό. Και αν υπάρξει, μόνο τέτοιο θα είναι. Μέσα από τα συνδικάτα και τους κοινούς και αλληλέγγυους αγώνες των ανθρώπων για μια ελπίδα και ένα μέλλον καλύτερο χωρίς τα αγκομαχητά της στοιχειώδους επιβίωσης.

Εξ αυτού όμως του γεγονότος ξαναπροέκυψε για μυριοστή φορά, ότι όποιος κάνει οιανδήποτε καριέρα πολιτική ή επαγγελματική ή όποιου άλλου είδους, χάνει από μόνος του και ως προϋπόθεση, την ελευθερία του λόγου του. Έτσι ο Τσίπρας ο ίδιος, έτρεξε να  τραβήξει το αυτί του Δρίτσα και τον ανάγκασε να ευτελισθεί στον εαυτό του και δημόσια στους πολίτες, ΄΄διορθώνοντάς’’ το.

Το έχω πολυγράψει: όποιος επιλέγει την οιανδήποτε καριέρα σε κόμα ή επάγγελμα ή όπου αλλού θα χάσει την αυθεντικότητά και τη ελευθερία του λόγου του. Και να μην κάνει τον έξυπνο:: ή καριέρα και υποτελής ή χωρίς καριέρα και ελεύθερος.